گفت پیغامبر با اصحاب کبار           تن مپوشانید از باد بهار

آنچه با برگ درختان می کند        با تن و جان شما آن می کند

                                                              "مولانا"

راستی می بینید که طبیعت دوباره با صور اسرافیل باد جان دوباره گرفته و سر سبز شده است؟ آیا طبیعت و جان فسرده ما نیز نباید زنده شود و جان دوباره بگیرد. آری در نگاه مولانا حدیث پیامبر به این معناست که ما نیز تن وجودمان را باید به باد بهار بسپاریم تا جان گرفته و زنده شود و آن باد نفس گرم اولیاء و بندگان مخلص خداوند است پس بیائید تن و جان را از بادهای زهرآلود حرص و کینه دور کرده و به نفس گرم بهاری اولیاء حق بسپاریم و به حق یکی از این نفس های بهاری مولانا جلال الدین محمد است که در مثنوی فرموده است:

گر شدی عطشان بحر معنوی           فرجه ای کن در جزیره مثنوی

فرجه کن چندانکه اندر هر نفس                            مثنوی را معنوی بینی و بس