زمین خسته بود، تشنه بود ، افسرده بود، پریشان بود و زمین از آسمان دور گشته بود!

     و خدا محمد را آفرید

                   تا

           با رحمت اش ، مهرش ، ملاحتش و با کلام نورانیش و با وجود  نازنین اش ،       درد زمین را درمان کند و آنرا به آسمان  بپیوندد .

                          محمد پیامبر محبوب تولدت بر جهان مبارکباد

    مولانا در دفتر دوم مثنوی حکایتی آورده است به این مضمون که: شخصی مادرش را کشت و از او پرسیدند چرا مادرت را کشتی؟ او جواب داد که کار زشت و ننگینی مرتکب شده بود. سوال کننده می گوید آن را می کشتی که کار زشت با او نموده بود و آن فرزند پاسخ می دهد در این صورت باید هر روز یکی را بکشم ( و خون هزاران نفر بر گردنم بیافتد!) . پس مادرم را کشتم تا هزاران خون و بلا به گردنم نیافتد. بنابر این به عقیده مولانا آن مادر بدکاره در حقیقت نفس اماره و وسوسه گر ماست که با فعل بد و وسوسه هایش هر لحظه ما را به جرم و فساد می کشاند و ما برای رهایی از این فسادها و پلیدیها راهی نداریم جز اینکه این مادر بد خاصیت یعنی نفس اماره را بکشیم تا از همه مصیبت ها و بدبختی ها برهیم. و آنگاه شادی و آرامش حقیقی چون چشمه از درون ما بجوشد و از تلخی های روزگار آسوده گردیم.

آن یکی از خشـــم مادر را بکـــشت           هم به زخم خنجر و هم زخم مشت

آن یکی گفتش که از بـــد گـــوهری            یاد نآوردی تــــــــو حــــق مادری

هی تو مادر را چرا کشتی بــــــــگو           او چه کرد آخر بگو ای زشــت خو

گفت کاری کرد کآن عار وی اســـت           کشتمش کآن خاک ستار وی اسـت

گفت آنـــــکس را بکش ای محتــــشم          گفت پس هر روز مردی را کــشم؟

کشتم او را رَستم از خونــــهای خلق            نای او برّم به اســــت از نای خلق

نفس تست آن مادر بـــــد خاصــــیت           که فساد اوســــت در هــــر ناحیت

هین بکش او را که بــــهر آن دنـــــی         هــــر دمی قصد عزیزی می کـــنی

از وی این دنیای خوش بر تست تنگ        از پی او با حــق با خـــلق جـــــنگ

نفس کشتی بــــاز رستی ز اعـــــتذار          کس تـــرا دشـــمن نمانــــد در دیار

                                                    " مثنوی دفتر دوم- 776"

جبران خلیل جبران 

                       "جبران خلیل جبران"

گفت پیغامبر با اصحاب کبار           تن مپوشانید از باد بهار

آنچه با برگ درختان می کند        با تن و جان شما آن می کند

                                                              "مولانا"

راستی می بینید که طبیعت دوباره با صور اسرافیل باد جان دوباره گرفته و سر سبز شده است؟ آیا طبیعت و جان فسرده ما نیز نباید زنده شود و جان دوباره بگیرد. آری در نگاه مولانا حدیث پیامبر به این معناست که ما نیز تن وجودمان را باید به باد بهار بسپاریم تا جان گرفته و زنده شود و آن باد نفس گرم اولیاء و بندگان مخلص خداوند است پس بیائید تن و جان را از بادهای زهرآلود حرص و کینه دور کرده و به نفس گرم بهاری اولیاء حق بسپاریم و به حق یکی از این نفس های بهاری مولانا جلال الدین محمد است که در مثنوی فرموده است:

گر شدی عطشان بحر معنوی           فرجه ای کن در جزیره مثنوی

فرجه کن چندانکه اندر هر نفس                            مثنوی را معنوی بینی و بس